Harun Adil - Aynı

Aynı

Verse 1

Öfkeliyim bir çoğunuzu sevmediğimden
Doğup büyüdüğüm şehrin gettosundan duvarın griliğinden
Milyonlarca köle milyonlarca beyaz yakalı endişesinden
Evimi terkederken anamı dahi görmediğimden

Bir araba ayarla arka koltuklarını yatır
Neyin varsa yüklen ve git mikrofon ve paneller
Hergün aynı b.ku yaşamaktansa varsın gerçek olmasın
Bir başkasının hayatını süslesin pembe hayaller

Gün gelipte bu devran bize dönecektir elbet
İstemiyorum bi arka mahallede yalnız başına ölmek
Günüm gecem belli sırtım azda olsa pek
Zor olmasın cebimde duran paramla aybaşını getirmek

Gün yüzüme gül bahara dün yarına muhtaç zaten
Kim daha kin dolu kim bilir daha kaç yarına borcum
Şan paraya kan gözüne dolmadan anlamıycan madem
Ben daha toz toprağa girmeden dinmez korkun

Nakarat

Aynı şehrin derdi aynı insan hali
Aynı dünya yerim yurdum
Aynı duyduğum öfke aynı sevgi-

Aynı dönen dolap
Aynı tuzaklara teslim
Günde aynı yerde
Beşkez aynı halde gergin


Verse 2

Bilmediği bir şehrin sokaklarını arşınlıyor bazen
Halim eskisinden dahada fena plan yaptı
Bavula sığdığı kadar umut alıp yan cebine koydu
Herşeyini en can alıcı soruyu durup kendine sordu

Neden değer verdin yıllarını onlara heba edip durdun
Kendine yapmadığın iyiliği altın tepside sundun
Neden onlar için çabalarken sen onların hepsi sustu
Bugün neden çalmadı telefonum neden hepsi suskun

Söyle yediğin kaç kazıkla uyanacaksın harun
Söyle en başından biliyim neler eğriymiş bildiğin neler doğru
İnsan kıramamakmı kaygın insan kaybetmekmi korkun
Bildiğim herkes için iyi niyetlerimi ellerimle boğdum

Takarım elimi sokarım içine gezegenin
Yakarım derimi tenimden atarım görünen bütün o keneleri
Banamı kastın dünya banamı düzen söyle benmi derdin
Bi fayda bekleme kimseden zati kendin geldin

Nakarat

Aynı şehrin derdi aynı insan hali
Aynı dünya yerim yurdum
Aynı duyduğum öfke aynı sevgi-

Aynı dönen dolap
Aynı tuzaklara teslim
Günde aynı yerde
Beşkez aynı halde gergin