Teoman - Mektup

Mektup

Telefonda konuşamam bilirsin, mektuplarıysa ertelerim hep, belki de yazım çirkin diye.
Çok düşündüm, çok kurdum, karar verdim hep vazgeçtim, ama sana yazabildim nihayet.
Aslında söz vermiştim, duygularımı kilitlemiştim, ta ki sen açana dek.
Korkma sevgi dilenmeyeceşim, ama tanırsın beni işte, bitiririm her şeyi bir dikişte
N’apim?
Aşk bu, savaş bu, kadın ve erkek arasında...
Artık saymıyorum yılları, bana deşip geçen hayatları, zaten pek de sevmem insanları.
Ama kimi dostlar var sevdişim, sokak köpekleri besledişim, bazı güzel anılar biriktirdişim.
Tutku garip bir şey ve çok vahşi ve çok hırslıydım zaten ben de o yüzden yaşmaladım seni...
Kolay deşildir bilirim, bir aşkı bir kalbe koymak, hele bir başkasını severken sen.
Teşekkürler, bir zamanlar beni çok sevdişin için.
Bu mektup da olmadı, kelimeler toparlanmadı, işte şimdi çöpe gidiyor.
Yine de mektubuma son verirken seni her zaman çok seven
ben.